دیوار نوشته های یک زندانی

برای شهدای این چند روز، چه بسیجی و چه خس و خاشاک...!

3lool — Fri, 26 Jun 2009 17:41:18 GMT

به نام خدا

نه از خودم، که این بار از فریدون مشیری:

مشت می کوبم بر در

پنجه می سایم بر پنجره ها

من دچار خفقانم،خفقان!

من به تنگ آمده ام،از همه چیز

بگذارید هواری بزنم:

آی!

با شما هستم!

این درها را باز کنید!

من به دنبال فضایی می گردم:

لب بامی، سر کوهی،دل صحرایی

که در آنجا نفسی تازه کنم.

آه!

می خواهم فریاد بلندی بکشم

که صدایم به شما هم برسد!

من به فریاد،

همانند کسی

که نیازی به تنفس دارد،

مشت میکوبد بر در

پنجه می ساید بر پنجره ها،

محتاجم.

من هوارم را سر خواهم داد!

چاره درد مرا باید این داد کند

از شما (ـخفته چندـ!)

چه کسی می آید با من فریاد کند؟

می روم

3lool — Thu, 16 Apr 2009 20:32:18 GMT

به نام خدا

سلام! ؛

نشسته در

هوای خیس تخم مرغ

درون زرده ی کثیف تخم مرغ رنگی ام

در انتظار

می کُشم

تمام خاطرات خوب سال های کهنه را

و خون قرمز دو ماهی سفید،

تمام سفره را سیاه می کند

که انتظار

می کشِم

تمام فال های یک زن سفید بخت،

که پشت چادر سیاه

تمام روزهای سال ماه گاو را

رقم زده

نشسته در

هوای خیس اصفهان

درون زرده ی کثیفِ...

"دست بردار ازین در وطن خویش غریب..."

نام خطوط ملّی هوایی ایران، ایران ایر است. فکر کنم این هزارمین پروازِ من با این خطوط باشد، که این بار باید مأمور گینس را با خودم ببرم تا این رکورد "هزار پرواز با خطوط ایران و هنووووز زنده"ی من را ثبت کند!

از پرواز می ترسم.

از اوج گرفتن می ترسم، از در هوا معلّق شدن هم. اصلا از ارتفاع می ترسم. کلاً از پرواز حالم به هم می خورد، شاید به همین دلیل باشد که وقتی به فرودگاه نه چندان قشنگ و مجهّز رم رسیدیم، به "دستشویی" پناه بردم.

قرار نیست سفرنامه بنویسم، قرار نیست بنویسم در رم "..رفتیم چشمه ی تره وی، جای خوبی بود!"،

دلم نمی خواهد بنویسم از ونیزی که "مست در سرگردانی خود"، از دیزنی لند و بازگشت به اصل خود!، و دلم نمی خواهد تمام ثانیه های پاریس را برایت مثنوی هفتاد من کاغد کنم.

پاریسی که من دوست دارم، پاریس عکس گرفتن و بای بای کردن خوشحالانه از بالاترین نقطه ی برج ایفل نیست، که ترس از ارتفاعیست که نکند شبیه پرنده ها بشوم و ...،

پاریس من splashing out نیست توی چامپس الیزه (که به غلط شانزه لیزه می خوانیمش)، مرد تنهاییست که از اوّل آن جا تا سر لادیفانس را مثل موش آب کشیده باران خورده گریه می کند و هی سرما می خورد، پشت شیشه های بخارنگرفته ی آن همه مغازه ی گران.

حال جیغ و دادهای معمول (!) در دیزنی لند و لذّت بردن از دنیای سه بعدی تخیّلاتش توی سینماهای سه بعدی و ترن های پرسرعت و بازی های پر از هیجانش را ندارم، و فقط دلم می خواهد به قبرستان پرلاشز (به قول فرانسوی ها: پق لاشز!) پناه ببرم و روی قبر صادق هدایت، برای هزارمین بار –بی توجّه به نگاه های متعجّبانه ی پاریسی ها- با تراژدی داش آکل های بدبخت و مرجان های بی احساس اشک بریزم.

اصلا اهل خاطره تعریف کردن نیستم،

چون برای هیچ کس اصلا مهم نیست توی پیاتسه اسپنیا ( به زبان ایتالیایی، یعنی پلّه های اسپانیا، گران ترین محلّه ی کلّ اروپا که در وسط رم قرار دارد و برای خرید ،که عموماً بازیگران و سلبریتی های هالیوود از آن جا خرید می کنند، مثلاً جایی که کت و شلوار شان پن را درست کرده بود را زیارت کردم!)،من را با بازیگر میلیونر زاغه نشین اشتباه گرفتند،

در حالی که اصلا شبیه به آن پسرک نبودم و نیستم،

و هی با طرفدارانم عکس گرفتم و هی روی کیف پول ها (و حتّی کف دست ها!) امضاء کردم، و سؤال های آن ها را در مورد زندگی خصوصیم و برنامه ی آینده ام جواب دادم و تقریبا تمام شایعه ها را تأیید کردم و... (خدا من را ببخشد!). و یا این که در ایستگاه ناسیون، وقتی داشتم می رفتم پرلاشز، توی راه با یک دختر آشنا شدم که از من پرسید می خواهی سر قبر چه کسی بروی ؟ (نقشه ی قبرستان پرلاشز دستم بود و داشتم دنبال قبر صادق می گشتم!) و نگفتم صادق هدایت، که گفتم مارسل پروست! و او هم گفت می خواهد برود پرلاشز و می توانیم با هم برویم، ولی وقتی فهمیدیم که 4 سال از من بزرگ تر است، مودّبانه با هم خداحافظی کردیم،

و یا چطور می توانیم برایتان بگویم از شب بیداری های من و فرنود فرجی–همسفر عزیز- و بحث های بی هدف و مسخره در مورد "1" و "2" و "3"، در مورد مهاجرت به استرالیا و کانادا، لیدو و مول اند روژ و لایف استایل ایرانی، شوپن (با شان پن بازیگر که اشاره شد، فرق دارد، این یکی پیانیست است!) و موزارت و بتهوون و ویوالدی و موریس، و یا با حمیدرضا (دانشجوی پزشکی دانشگاه تهران) در مورد یوتو و باب دیلن و لینکین پارک و قس علی هذا!

نـــ/می نویسم برایتان از کلیسای قلب مقدّس در رم که سر یک تپّه بود و من و فرنود دیوانه وار 400 پلّه را با هم مسابقه گذاشتیم و بالا دویدیم! و یا نمی توانم بنویسم از کلیسای نوتردام در پاریس و گوژپشتی که داشت زیر میز چریتی اند دونیشنز کلیسا گریه می کرد...

...2 تا آسانسور سوار شده ایم، چند پلّه ی دیگر بالا بروم می رسم به بالاترین نقطه ی ایفل. یک اتاق دایره ای شکل، که دور تا دور آن را ال.سی.دی گذاشته اند و دور تا دور، با توجّه به سمت های جغرافیایی، هر جا که رویتان به سمت یکی از کشورهای دنیا قرار بگیرد، ال سی دی برایتان اسم شهر، پرچم کشور و فاصله تان تا آن جا را نشان می دهد.آن جا اوّل نوشته شده بود "تهران، 4627 کیلومتر"،

صفحه کم کم محو شد

"اصفهان، چهارهزار و تقریبا هشتصد ،نهصد کیلومتر!"... بعد دوباره محو شد نوشته ویک چیز جدید :"تا خانه تان...خیلی راه!".... "تا خودت:...... پشت سرت را نگاه کن!"

دور زدم و پشت سرم را نگاه کردم،

روی ال.سی.دی نوشته شده بود "واشنگتن: 7263 کیلومتر!" ... "ماساچوست: دور و برهای 7500" پس آن جایی دختر؟ ... "بوستون: مثل اصفهان، خیلی راه. بلکه هم بیشتر".... "تا دانشگاه ام.آی.تی زیااااد راه!" دانشگاهی شدی مگر بچّه؟... "تا کالج ولسلی: خیلی بیشتر.... به اندازه ی یک عمر!" ... نوشته ها ناپدید شدند و خود خود ایفل رو به رویم ایستاد و گفت: "دلت چقدر برایش تنگ شده؟" و من گفتم :"هیچ!" و گفت "دروغ؟" و من سرتکان دادم و در دست های فلزّی ولی گرم و مهربان ایفل، گریه تر کردم و هی دست هاش محکم تر بغلم می کرد و چقدر بوی تو را می داد ...که نه! همه چیز بوی نرگس می داد و چقدر مثل تو نفس می کشید و هی دلداریم می داد و عجب روضه ای راه انداخته بودیم توی قلب اروپا... که خودم می خواندم و خودم گریه می کردم ، و توریست ها و ایفل و ال.سی.دی و حتّی دختران کالج ولسلی، و حتّی تر اصفهان و بوستون و کلّ مردم ینگه دنیا و حومه تماشاچی بودند، و تو... کجا بودی آن موقع؟ با صدای گرم فوق العاده ی خودت پرسید هنوز دوستش داری؟ گفتم شاید، گفت چقدر؟ گفتم به اندازه ای که یادش هستم. و بعد با هم خندیدیم.

نگهبان الجزایری برج همان موقع سر رسید و خنده ی ما را دید و گفت: می فهمم! و همه با هم لبخند زدیم و صفحه ی ال.سی.دی هی چیز می نوشت: ... "والّذین تدعون من دونه ی لا یستطیعون نصرکم و لا انفسهم ینصرون / و ان تدعو هم الی الهدی لا یسمعوا و تراهم ینظرون الیک و هم لا یبصرون..."... (و کسانی را که به جای او می خوانید ،نمی توانند شما را یاری کنند و نه خویشتن را یاری دهند. / و اگر آن ها را به هدایت فراخوانید، نمی شنوند ، و آن ها را می بینی که به سوی تو می نگرند، در حالی که تو را نمی بینند..." (197و 198، اعراف)

...زیر لب تکرار می کنیم: " و تراهم ینظرون الیک و هم لا یبصرون... و می بینی به سوی تو می نگرند، در حالی که تو را نمی بینند..." و بعد ال.سی.دی اذان می گوید و به جماعت نگهبان الجزایری برج، وضو از سند می گیریم و با کمک ال.سی.دی قبله را پیدا می کنیم و نماز می خوانیم... و توریست ها هی به ما ملحق می شدند و عجب مسجدی کرده بودیم ایفل را! و بعد از نماز می فهمیدم بوی نرگس را از زیر چادر دختری که...

"با توام! تند، جرش بده سرگرد"

تیرُ.. شلّیک؟ ، ستاره ی پژمرد

"نکشیدش! ولش بکن کفتار!"

-پس زمینه:صدای دف و سه تار-

"با منی؟" ناگهان فشنگ جا خورد

با تعجّب، نگاه افسرِ کرد ،

مثل "بُستان" تن تو را جنگید

-غیرتم هی به تخت می خندید...-

(وسط اصفهانِ سردرگم

قبله ی من سنندج است یا قم؟)

آسمان بعد دوباره قرمز شد تیربارها به راه افتادند

یک نفر زود ز چاله بیرون رفت صد نفر بعد به چاه افتادند

-بوی خون از میان شطّ و دنا- "بارالها! خدا! تو ادرکنا"

تا چهارپاره شد غزل برخاست و سماعید به سبک مولاتا

هشت سالِ تمام می جنگید هشت سال، تمام، فصلِ کوچ

توی گرمای سگ کشِ کارون بی پر و بال ،پنگون ها ...پوچ

خنده ی بی تفاوت سرگرد غرّش بعث توی خوزستان

"پنگوئن ها به راه افتادند"* از شلمچه، به سمت کردستان

آسمان بعد دوباره راه افتاد جای عکس ستاره... (ماه افتاد

یک به یک تند، کبوتران رفتند پنگوئَن از قبیله جا افتاد

روی ویلچر نشسته و گریان پنگوئن گریه می کند آرام

-پس زمینه:صدای قُل قلِ نفت- آخر فیلم... شکراً Uncle Sam !

* مصرعی از سیّد مهدی موسوی

ببخشید که این بار پست خیلی خیلی طولانی بود، یعنی طولانی تر بود و نامه ای هم داشت از من به خاتمی، که جا نشد (و یا به صلاح نبود!) که بگذارم. حالا هم وقت نمی کنم آن لاین بشوم، شاید ماهی 4 بار، که آن را هم دیگر نمی شوم.

فعلا خداحافظ همههههههه ی دوستان عزییییییییز.... تا 15 ماه دیگر! 15 ماه دیگر خیلی دور نیست، یعنی می شود تقریبا فردای روزی که کنکور می دهم! یعنی این وبلاگ به روز نمی شود تااااااااا فردا، یا حداکثر دو هفته بعد از روزی که کنکور دادم، یعنی 15 ماه دیگر! دعا کنید!

دارم می روم ، و خداحافظی می کنم با همه ی دوستانی که اینجا داشتم ،به ترتیب زمان آشنایی سید مهدی موسوی، آزاده بشارتی، صدیقه حسینی، نفیسه ی عزیز، پدرام قنبرلو، غزاله اصغری که واقعا به چشم برادری (!) دوستش دارم، فرنوشی که فکر کنم قهر است، مهرآسایی که دارد یک گوشه خر می زند، تینوی عزیییییییییز، سارا که عاشق نوشته هایش هستم و باید قدر خودش را بیشتر بداند، مهدی مطیع که دیر آمد و زود رفت، علیرضا با وضعیت پست مدرنش، پساخاله ی محترممان، امیلی که نمی تواند این ها را بخواند و حتّی "کسی که می دانم همه ی این ها را می خواند، ولی..."... می خواهم بنویسم از تنهایی هایی که قسمتش کردم با شما، وقت هایی که برایتان گذاشتم و گذاشتید

می ترسم بیشتر بنویسم ،گریه ام می گیرد، مرد گریه نمی کند.

دعا کنید برگردم با کلی خبر خوب، از کنکور و همه چیز! ۱۵ ماه دیگر...

خبر به روز رسانی را از اینترنت مدرسه می دهم

التماس دعا، یا علی!

افشین حیدری، کسی که خیلی هم بدبخت نیست!/

پس باد همه چیز را با خود نخواهد برد...

3lool — Tue, 03 Mar 2009 19:39:18 GMT

به نام خدا

-هشدار مهم! : این پست را با صدای بلند بخوانید، هم متن و هم شعر را؛ وگرنه نویسنده بدش می آید!-

این پست و حتی نظراتش، این بار تقدیم می کنم به دکتر امیر سیادت؛

که به سبک کتاب سبز: امیر با ادب و مهربان،

درسخوان و با احساس.

مثل وقتی هایی که باران می بارد، در هوای خشک اصفهان...

از این درخت تا آن درخت بیشتر از ده قدم فاصله نیست، من تا تو،یک دنیا فاصله...

دکتر شریعتی صدایش از پشت کتاب پاره اش ته پلاستیک سیاه می آید: "فاصله، فاصله است !چه فرقی می کند؟ ده متر یا... از این جا تا آمریکا چقدر راه است؟ :دی !"

حال ندارم جوابش را بدهم، ولی صدای بنیانگذار انقلاب را می شنوم: "آمریکا، شیطان بزرگ است... هیچ غلطی نمی تواند بکند... فاصله ی اینجا تا آمریکا، به اندازه ی فاصله ی سنگ است تا مجسّمه ی شیطان، رمی جمرات..."

"رمی جمرات؟" منتظر الزیدی، خبرنگار عراقی، با دهانی پر از خون لبخند می زند "اسعد ایامک یا روح الله!"

پدرم ،مادربزرگم، خاله ام، داییم، عمو و همه داد می زنند: "باز هم که داری سیاسی می نویسی"

سرخ می شوم، می خواهم بحث را عوض کنم، رو به منتظر الزیدی می پرسم:" چرا "اسعد" آن هم چه "ایّامی"؟ مگر چه خبر است؟"

یک عرب که تاحالا گوش ایستاده، جوابم را می دهد: اول ربیع الاول است. ربیع الاول یعنی بهار اول...

معلم عربیمان روی حرفش خط می کشد: بهتر است بگویی اولین بهار!

غزل، که صدایش در نمی آید، یا در می آید، ولی به گوش نمی رسد؛ سرش را زیر می اندازد و می پرسد: پس قصّه تان چه شد؟ قصّه ی هوای بارانی اصفهان...

-قصّه مان؟ چند نفرم مگر من؟ من فقط... فقط یک مفرد مذکر مخاطب هستم

تینو، کتاب اسامی شهدای انفال را می بندد و می گوید: "مفرد مذکّر مخاطب... ژیل! یادت می آید؟" و بعد انگار چیزی یادش می افتد... "مهم نیست..."

یادم رفت بگویم، تینو وقتی کتاب شهدای انفال را می بندد؛ و به گوشه ای پرتش می کند، یک بسیجی شیرجه می رود و توی هوا آن را قاپ می زند "شهید؟ ولی داشت روی زمین می افتاد ها..."

یک دور توی کتاب می زند، خط کردی را می شناسد، دوباره روی زمین می اندازدش، می گوید: "چه کسی به این جدایی طلب ها می گوید شهید؟" راهش را می کشد و می رود، بعد انگار یک چیز یادش میفتد: "راستی حیدری... از خاتمی چه خبر؟"

لب خند می زنم و می گویم: "تخریب می کنندش!" صدای ضبط شده ی خاتمی می آید: "زنده باد مخالف من!" می گویم "دارند اذیّتش می کنند" دوباره صدای خاتمی گوید: "در عاشقی گریزی نباشد ز سوز و ساز، ایستاده ام چو شمع، مترسان ز آتشم"

بسیجی داد می زند، سه دختر قائم شهری –که اضافه می کنم یکی از یکی خرخوان تر!- از صدای داد بسیجی وحشت می کنند، بسیجی تقریبا فریاد می کشد: "شمع؟ از اجناس ضالّه است، ولی هنگام والنتاین که یک رسم غربیدر..."

حروف چین حرفش را قطع می کند: غربی را باید از در جدا کنی! غربی را جدا بخوانی و در را جدا، یعنی باید "بید" در غربیدر را از کمر بشکنی...

مسئول ان.جی.اوی تعطیل حمایت از محیط زیست صدایش در می آید: کمر بید را بشکنی؟ بی رحم سنگدل فاندامنتالِ ...

نمی گذارم ادامه بدهد: بید... کمر بید را شکستید... چو بید بر سر ایمان خویش می لرزم

غزل که دارد "انگار" گریه می کند تقریبا داد می زند: پس چه شد قصه ی ما؟

توی چشم هایش زل می زنم...

-این قصه ی من است، قصه ی بدبختی من...

تینو حرف نمی زند. امیر آن طرف را نگاه می کند. خواهر غزل روزنامه را روی صورتش می کشد که مثلا کاری به ما ندارد. رتبه ی هفتم کانون گریه می کند و توی دلش می گوید بازهم گند زدی. رجبی هنوز دارد سر قضیّه ی خاتمی می خندد. ارسلان داد می زند "دیوونه ای تو، 20 روز دیگه توی پاریسی، حالا میگی بدبختم؟ انقدر ناشکری بکن که خدا همه چیزرو ازت بگیره..."، هرا از سرما می لرزد و آه می کشد... محسن نامجو، آرام آرام 3/تارش را کوک می کند و زیر لب می خواند:" یک روز دو چشمم خیس، یک روز دلم چون گیس، بردار دگر بردار، بردار به دارم زن، از روی پل فردیــــــس، دریای خزر گردم، خواهی تو اگر..."، بسیجی چشم غره به او می رود و محسن نامجو ساکت می شود،

غزل آه می کشد

همه به طرف غزل نگاه می کنند، "همه" به او نگاه می کنند (یک ذرّه هم غیرتی نمی شوم!)

غزل داد می زند

-این قصّه ی عاشقانه ی من است... دیوونه، این قصّه ی عاشقانه ی من است...

همه مان خیس می شویم، -هر یک به دلیلی- همه خیس می شوند. غیر از من...

مثل وقتی هایی که باران نمی بارد... در هوای اصفهانی که اصلا خشک نیست...

از این درخت تا آن درخت بیشتر از ده قدم فاصله نیست،

من

تا

تو،

یک دنیــــــــــــــــــــــــــا

فاصله...

.... و بند بند دلم عاشقانه مرتد شد

نه!جای دل، همه گریه های بی حد شد

درون قصّه کسی بی دلیل غم میخورد

کنار قبر خودش، ناشیانه سم می خورد

کسی که چون تو نشد دیگران،خودم بودم

که "خودکشی نشدم،نه! شدم...شدم..." بودم

به ناتوانی بغض های بی کس سنگم

بی چشم های سراسر دروغ و بی رنگم

بپاش روی کثیفی، به روی من، "زمزم"

"چو بید بر سر ایمان خویش می لرزم"

و بند بند دلم عاشقانه... زن خندید

و بید قصّه ی ما، در درون خود گندید

تمام شب با خود، در رقابتی بی برد

و بید ساکتِ "مَرد"ت درون خود پژمرد

و ذرّه ذرّه دلم در مطاف قبر بید

(مترسکی تنها، بی دلیل می رقصید)

جهان خلوت عشق، خود نماز امّیدست

قنوتِ عاشق بید، شاخه های خوابیده ست...

پیوست مهم تر ز متن، 5 روز از بعد از به روز رسانی:

از یک نقطه ی خاص به بعد

دیگر

هیچ بازگشتی

در کار نیست،

بایدبه این

نقطه

رسید ( کافکا)

دومین پیوست مهم تر از متن:

چمدانم را بستم به مقصدی که معلوم نیست.... میخواهد جمال مونالیزا در لوور باشد یا طعم کج برج پیزا...

سومین پیوست که از همه ی متن ها مهم تر است:

افشین حیدری دیگر نیییییییییست تا.... خیلی وقت دیگر! یعنی هر ۱۴ روز یکبار آن می شوم٬ هر ماه دوبار. دفعه ی بعد بیست و هفتم فروردین... تا آن موقع فعلا یا علی! (برمی گردم شاید با پست خداحاظی تا... همیشه! نه... تا همیشه نه تا ۱۵ ماه دیگر...)

باد ما را خواهد برد... کاری به عنوان مطلب نداشته باشید!

باد فعلا کنکور است!

از خود به خود

3lool — Tue, 13 Jan 2009 18:04:18 GMT

به نام خدا

این نامه ای است از من به من؛ یک شاعر به یک شاعر، یک پدر به یک پدر.

نامه ای از یک شاعر که درونش خلأ است، یک من که خودش را فراموش کرده (گم کرده، دور انداخته)، یک پدر که در خودش شکسته.

[نامه نیست شاید، خوانشیست پست مدرن از خودی که بیخود شد، و بیخود که اینطور شده]

یک تکیه گاه برای دخترش، که خودش به دخترش تکیه می کند بعضی وقت ها (همیشه، طوری که هیچ کس نفهمند (همه می فهمند)) .

کسی که "حرف نزنـ!"د بهتر است، یک شاعر که فقط باید "نگاه کنــ!"د؛ آن هم نه طوری که بقیّه چشمانش را "ببینــ"ند. یک شاعری که باید با همه مهربان باشد. کسی که مردم یادشان می روند انگار او هم آدم است. کسی که آدم هست، خیلی هم هست، شاعر هست، خیلی هم هست، و حتی پدر هم هست، اما کسی تاحالا بهش تعارف نکرده که زودتر از او، وارد جایی شود.

*بوی گل نرگس می آید*

*تجربی می خوانم*

*اطلاعات اضافه: 1-سفت /soft/، یک جایی است پایین یک جای دیگر گل، که وسط تولید مثل پدید می آید

2- پروفاز اولین مرحله از میتوز است. میتوز یک نوع تقیسم سلولی است. دومین مرحله متافاز است. آنافاز سومین و تلّوفاز، چهارمین مرحله است.

3-نردبان دی. ان. ای حاوی اطلاعات وراثتی است.

4-پراش پرتوی ایکس ،روشی بود که به وسیله ی آن، موریس ویلکینز و روزالین فرانکلین از مولکول دی. ان. ای تصویر گرفتند و واتسون و کریک به وسیله ی تصویری که آن ها از مولکول دی.ان.ای گرفتند، مدلی برای آن در نظر گرفتند که باعث شدند همه ی آن ها (به جز روزالین فرانکلین) جایزه ی نوبل بگیرند. لازم به ذکر است فرانکلین، در سن 37سالگی بر اثر سرطان درگذشت.

5-نردبان دی.ان.ای پیچ دارد. گاهی وقت ها مو هم.*

[شعر جزء نامه است]

دلی که می جهدم ژن به صد پروفازم چو نردبان دی.ان. ای بیان کند رازم

که تاب نوکلئوتیدم، به پیچش مویت فدای زلف پریشت، ژنم، تنم، سازم

پراش پرتوی ایکست به دارِ...قالی من به عقده های درونم، به مغز خالی من

به یک غزل که ازاوّل به مرگ محکوم است به مردمی که حسودند به بازآلی من

به گریه های دلی پشت شعرهای مفت به آن حکایت تلخ دو نرگسِ بی سُفت /soft/

-پراش پرتویی ایکسی که بوی نرگس داشت...- به شاعری که حسود است به کفش های جفت...

دلی که می جهدم ژن به صد متافازم چو نردبان دی.ان. ای بیان کند رازم

که تاب نوکلئوتیدم، به پیچش مویت فدای زلف پریشت، ژنم، تنم، سازم

پراش پرتوی ایکست به دارِ...قالی من به عقده های درونم، به مغز خالی من

به یک غزل که ازاوّل به مرگ محکوم است به مردمی که حسودند به بازآلی من

به گریه های دلی پشت شعرهای مفت به آن حکایت تلخ دو نرگسِ بی سُفت /soft/

-پراش پرتویی ایکسی که بوی نرگس داشت...- به شاعری که حسود است به کفش های جفت...

دلی که می جهدم ژن به صد آنافازم چو نردبان دی.ان. ای بیان کند رازم

که تاب نوکلئوتیدم، به پیچش مویت فدای زلف پریشت، ژنم، تنم، سازم

پراش پرتوی ایکست به دارِ...قالی من به عقده های درونم، به مغز خالی من

به یک غزل که ازاوّل به مرگ محکوم است به مردمی که حسودند به بازآلی من

به گریه های دلی پشت شعرهای مفت به آن حکایت تلخ دو نرگسِ بی سُفت /soft/

-پراش پرتویی ایکسی که بوی نرگس داشت...- به شاعری که حسود است به کفش های جفت...

دلی که می جهدم ژن به صد تلوفازم چو نردبان دی.ان. ای بیان کند رازم

که تاب نوکلئوتیدم، به پیچش مویت فدای زلف پریشت، ژنم، تنم، سازم

پراش پرتوی ایکست به دارِ...قالی من به عقده های درونم، به مغز خالی من

به یک غزل که ازاوّل به مرگ محکوم است به مردمی که حسودند به بازآلی من

به گریه های دلی پشت شعرهای مفت به آن حکایت تلخ دو نرگسِ بی سُفت /soft/

-پراش پرتویی ایکسی که بوی نرگس داشت...- به شاعری که حسود است به کفش های جفت...

(که دلم میخواست در یک بیابان، تخته سنگ بودم ، و نه در شهر آدم؛ که شهر هر چه شهر شلوغ تر می شود، من بی کس تر، و هیچ کس نمی داند بی کسی در میان جمع چقدر سخت است.)

من؛

که دنیایم را به آخرتم فروختم

و آخرتم را به دنیایم.

از یک من، به خودش؛ کسی که فقط محل عبور است، مثل ریل، مثل آسمان حتّی (که پرنده های آهنی و غیرآهنی از آن عبور می کند)، و حتّی تر مثل دریا (که ماهی ها؛ جلبک ها؛ نفتکش ها و ناوهای جنگی از آن رد می شوند)، مثل راه آسفالتم (ماشین ها از رویم رد می شوند) ، یا راه خاکی ، یا راه زیرزمینی (برای موش کورها، ویا دزدها)؛ و یک راه مال رو حتی (که خرها از کنارم رد می شوند، پاهایشان درد نکند که از رویم رد نمی شوند. البته، خرند دیگر، نمی فهمند؛ سرشان می شد از روی خط راه می رفتند؛ نه از کنارش. نگران آن ها نباشید، کافی است آدم سوارشان کنید تا له شدن من (راه مال رو) را ببینید)

و...

مهم نیست چه هستم.

برای انسان های دیگر البته مهم است.

این نامه ای بود از خودم به خود؛

پس باید آن چه را که برای خودم مهم است را بنویسم،

آن چه که "دوست دارم" را...

...

[تجدید مطلع]

...

دوست داشتم. همین.

توهمات یک شاعر خوشحال!

3lool — Fri, 07 Nov 2008 07:29:25 GMT

به نام خدا

عاشق نیستم، هیچ وقت هم سعی نکرده ام باشم. حتّی وقتی که از زیر پل بزرگمهر، تا آخرِ پل فردوسی با هم راه می رفتیم. حتی وقتی که اس.ام.اس می زدی که "امروز هم تنیس داری؟" و من جوابت را می دادم ":D " که یعنی بله و بدون این که حتی هم را خبر کنیم، درست ساعت 5 باید روی سکّوی کنار زمین اسکیت می نشستیم و با هم حرف می زدیم.

عاشق نیستم، هیچ وقت هم سعی نکرده ام باشم، امّا به قول خودت، دیوانه ی آن "body language"ت بودم. مثلا وقتی می خواستی بگویی تنیس، دست هایت را شبیه شارون توی هوا تاب می دادی که انگار داری سرویس می زنی؛ یا وقتی ادای معلّم ادبیّاتتان را درمی آوردی، چشم هایت را گشاد می کردی و ابروهایت را تا آخر بالا می دادی -آن قدر که حداقل بیست تا چروک روی پیشانی بیفتد-، بعد همانطور که سعی می کردی خنده ات نگیرد (و من دیوانه ی آن قسمت بودم که "سعی می کردی خنده ات نگیرد") شعرهای فروغ را با صدای معلّم آرامتان می خواندی. بین خودمان بماند، غریبه هم که نیستی، می گفتی که این ها که شعر نیست؛ و وقتی می گفتم شعر یعنی چی ، جواب می دادی: خوب...مثل سعدی و اینا. و دختر! من دیوانه ی آن "اینا"یت بودم. می پرسیدم خوب پس اگر کتاب فروغ، شعر نیست، پس چیست؟ و فکر کنم برای اوّلین بار در عمرت با فکر حرف زدی (که من می مردم برای آن بی فکریت) و گفتی: توهمات یک شاعر خوشحال! و آنقدر خندیدم که ترسیدی. هنوز هم که یاد آنروز می افتم خنده ام می گیرد.

عاشق نیستم، هیچ وقت هم سعی نکرده ام باشم، چون حالم به هم میخورد از این ژست های بی منطق، که مثلا عاشق ها از خودشان در می آورند. برای همین وقتی که گذاشتی و رفتی، یک قطره اشک هم نریختم. به جان خودم، حتّی یکی. آن روزها کتاب های جان کریستوفر را می خواندم به گمانم.

عاشق نیستم، نبوده ام و هیچ وقت سعی نکرده ام باشم. چون از همان روز که آمدیم خانه تان و مادرت گفت بروید با هم بازی کنید (و هم من و هم تو خنده مان را بلعیدیم)می دیدیم آن روز را که وقتی کنار هم روی صندلی های سنگی پارک نشستیم، همان ها که در پاییز همیشه ی خدا خیسند و تو یک مهم نیست می گویی و رویش می نشینی و من هم(و میز وسطش جای شطرنج دارند و حداقل من یکی که ندیده ام تاحالا کسی رویشان شطرنج بازی کند) و تو برعکس همیشه اصلا توی فاز گریه و دیگه به این جام رسیده و حرف های مسخرت (که فکر می کردی بزرگت می کند، و من می مردم برای آن فکر کردنت) نبودی و همه اش می خندیدی. پرسیدم چیزی شده؟ که گفتی نه! و گفتم از چشم هایت پیداست (دروغ می گفتم، توی چشم هایت هیچ وقت، هیچ چیز پیدا نبود؛ چون عینک داشتی. و پشت عینکت، که همیشه ی خدا نورهای چراغ روبه رویت را نشان می داد، هیچ وقت چشم هایت پیدا نبود) و به چشم هایت (که این بار اتّفاقا پیدا بود) خیره شدم و تو هم؛ که بغضت ترکید و با کودکانه ترین صدایی که از تو شنیدم گفتی: داریم میریم! و همین طور گریه کردی و من هم تند تند دستمال می دادم. (و اصلا فکر نمی کردی مردم دارند ما را چطوری نگاه می کنند! و من دیوانه ی همین فکر نکردن هایت بودم) گفتم کجا و جوابی دادی که هر چیزی به ذهنم می رسید، به جز آن کلمه ی لعنتی: آمریکا!

و وقتی که یک هفته بعد مادرم گفت می دانستی خانم دکتر (....) و خانواده شان دارن میرن .... و من پریدم وسط حرفش و گفتم: آمریکا! و مادرم هم بنده خدا از تعجب خشکش زد: از کجا می دانستی؟ گفتم خودتان گفته بودید.

نمی دانم بعد مرداد، آن مرداد لعنتی گذاشتی و رفتی؛ و من این وبلاگ را ساختم و آدرسش را دادم به تو سر زدی یا نه. یا اصلا آن کاغذ نوشته ی آخریم را هنوز داری یا نه. یا مثلا از ترس این که پدری، مادری کسی بفهمد؛ سرسری توی همان زمین اسکیت خواندی و بعد انداختیش رفت. نمی دانم کجایی، راستش را بخواهی هنوز درست نمی دانم آمریکا کجاست، و من احمق را بگو که از تو نه آدرسی و نه شماره ای و نه هیچ چیز دیگری از تو نگرفتم (و هنوز هم که هنوز است مشترک مورد نظر قبلیم، در دسترس نیست). من از تو دیوانه تر، بی فکر تر، و احمق تر بودم که وقتی وسط تمرین تنیس، آمدی پشت فنس های زمین و همین طوری دست هایت را بی هوا تکان دادی، من حتّی دست هم تکان ندادم (چون به خیال خودم فراموشت کرده بودم!) ، و هی دست هایت را بازتر و بسته تر کردی و داد زدی افشین؛ که همه ی افشین های خیابان آبشار رویشان را طرف تو کردند، الّا من. و من خدا خدا می کردم دیگر حرف دیگری نزنی و بروی پی کارت؛ که تو همان جا روی تپّه ی چمنی( زیر مجسمه ی آن پسری که در حال دویدن است) نشستی و یک ربع مرا نگاه می کردی و من هم زیر چشمی تو را. بعد کوله پشتیت را انداختی و رفتی (هنوز هم کوله ام را دارم! وقتی که چین بودیم با هم، با هم از یک مغازه خریدیم. و تو خر بازی در آوردی و جلوی چشم برادر کوچکم، توی ناینجینگ رئود، کیف را برداشتی و گفتی: قشنگه افشین؟ و علی هم با تعجّب تو را نگاه می کرد که این دختر همکار مادرش، مگر با برادرش هم همکار است! و من گفتم : آره! بازهم داره؟ و بردی و نشانم دادی و من هم یکی عین همان را خریدم!) بعد کوله پشتیت را انداختی و رفتی و ...

و من وقتی اوّلین ای-میل را از امیلی گرفتم، فکر کردم امیلی همان تو هستی؛ و تقریبا درست فکر کرده بودم؛ امیلی همکلاسیت بود. فکر نکن نمی فهمم، دخترم! اگر فارسی یادت نرفته توی این یکسال و نیم، دو سال؛ بگو WELLESLY خوش می گذرد؟

عاشق نیستم، هیچ وقت سعی نکرده ام هم که باشم. این ها را نوشتم برای تو، که بدانی هنوز منتظرت هستم، منتظرت تا وقتی که برگردی.

هنوز از ساعت 5تا پنج و ربع ،پنج روی سکّوهای زمین اسکیت می نشینم

هنوز هم امتحان کانون می دهم

هنوز از مادرم گاهی می پرسم که از خانم دکتر (......) چه خبر؟ و مادرم می گوید : هیچی...! راستی چی شده هی حال آن ها را می پرسی؟ و من مثلا دلیل می آورم: عکس های چین را می دیدم!

هنوز هم جمعه شب ها، این بار نه پیاده که با دوچرخه، از زیر پل بزرگمهر تا پل فردوسی را رکاب می زنم

هنوز هم پنج شنبه های آخر ماه، ساعت پنج عصر جلسه ی شعر می روم

هنوز هم ،طوری که بقیه نفهمند، به فنس های زمین تنیس زل می زنم

و چشم هایم همین طور اطراف را می گردند؛ شاید که پیدایت کنند!

عاشق نیستم، هیچ وقت سعی نکرده ام هم که عاشق باشم. این ها را نوشتم برای تو، برای تو تا که بدانی هنوز منتظرت هستم...

برای تو که دیوانه ی آن نفهمی هایت هستم...

برای تو که هنوز... توی که هنوووووووز منتظرت هستم!

Now:

روی دست های خود، دلش جان داد

(پیرمردی که مخچه اش بی رحم

می شکید) در برابرش یک قبر...

منجمد (سیب مشتعل از فهم)

پوچ آمد به نظّرش همه چیز

(سمفونیدش صدای خیس ضبط

گوش او دروازه و دلش سد شد...)

ناگهان توهّمی بی ربط

-به خیالش پیامبر شده بود-

"من همانم که بودنت دادم"

-به خیالش خدا صدایش زد-

"نور دل، من تفکّرت دادم"

پیر مرد چون "دکارت" می خندید

مرگ دختر، شدش بهانه ی او

در سبد سیب های بی مورد

(چه خدای؟چه شد نشانه ای او؟)

Flash Back:

...ناگهان دو چشم غمگینش

صحنه ای را نظاره گر شده بود

دختری با سبد-که خالی بود-

بر درختی، کنار آن یک رود

می سماعید، نه !ولی انگار

داشت برِ آن درخت،سیب می چید

میوه هایی که بر زمین بودند

چون ستاره به کهکشان می دید

با نگاهی که از ته چاه بود

چشم سنگش به روی ماه افتاد

(...در سبد، سیب های بی مورد)

سیب سرخی درون چاه افتاد...

-می شکم

پس...

همان خودم

هستم

می شکم

پس

کسی...

خودم این جاست!

...

Now:

پدری چشم های غمگینش

پر بغض های بی حدش شده بود

بعد چندین و چند سال ایمان

وقف چشم های مرتَدش شده بود

---------------------------------

دوستان عزیز!

ببخشید که خیلی وقت است نبوده ام و خیلی وقت است به روز نشده ام، پست قبلی را هم خیلی خبر رسانی نکردم. فکر نکنم وقت کنم این را هم خبر رسانی کنم!

به هر حال لطفا شعر را نقد بفرمایید، خیلی خیلی ممنون

پیوست مهم تر از متن: پساخاله ی محترممان هم در مورد دانش/گاهشان مقاله نوشته، حتما بخوانید.

لا اقل باش تا بهار آید...

3lool — Fri, 05 Sep 2008 09:46:18 GMT

بسم الله الرّحمن الرّحیم

سلام! انشاا.. روزه هایتان قبول باشد!

ببخشید که سه ماه است تنبل شده ام و اگر به روز می شوم خبر نمی کنم. ببخشید اگر حرفهام به خوبی قبل نیست، به قول بهمنی: شاید برای عاشقانه نوشتن خیلی پیر شده ام! و به قول شاملو: روزگار کثیفیست نازنین، روزگار کثیفیست نازنین و به قول اخوان: ...لا اقل باش تا بهار آید،

لا اقل باش تا...

(عکس بالا،من و اخوان)

دوستان عزیز،

خیلی خیلی ممنون که انقدر به حرفهای من گوش دادید و ترانه را نقد نکردید! از دم همه تان یکی یک نظر در مورد ترانه دادید، اصلا پشیمان شدم که روی وبلاگم گذاشتمش. هرچه گفتم طنز است و مسخره است و ارزش ادبی که هیچ، ارزش ...همان ادبی(!) را هم ندارد ؛هیچ کسی و دقیقا هیچ کسی توجه نکرد!

و بازهم خیلی خیلی ممنون که به حرفهایم گوش کردید، حداقل 20نفر گفتند وزنت کمه. البته منظورشان من نبوده و شعرهایم بوده، ولی با این حال شما در نقد باید دقیقا مشخص کنید که چرا وزن ندارم، یا وزن شعر خوب نیست یا قافیه ندارد، یا هر چیز دیگر! امیدوارم اینبار دیگر اینطوری دیگر نقد کنید، وگرنه هرچه دیدید از چشم خودتان دیدید...

شعر دانش آموزی هم برگزار شد و برعکس اصرارهایی که از طرف دوستانم و به خصوص نفیسه شد، من اصلا شرکت نکردم. دلیلش هم واضح است... واقعا نمی دانید؟

شعر اول)

این شعر را میخواستم برای جشنواره ی آخرین منجی بفرستم، ولی نفرستادم!

دیگر جهان غم زده حاضر نمی شود تا کی برای رجعت منجی هبوط کنیم؟

وقتی صدای داد ما به خدا نمی رسد، در انتظار آمدنت هی سکوت کنیم؟

وقتی خدایتان-که شما را ظهور کند- دستور حاضر ی نفرستند برایتان

ما در زمین بی شرفی خاک می خوریم آقا! زمین بد که نماندست به یادتان

جایت کجاست مرد سرودهای بی کسی؟ جایت کجاست صبح و آفتاب پشت ابر

وقتی صدای داد ما به خدا نمی رسد، آقای من!‌چه می کند معجون عشق و صبر!

****

ما آدمیم وبا سر افکنده زیرمان تا آخرش کنار شما راه می رویم

بر شعر عاشقانه ی لبخندتان سوار تا اوج آسمان و تا ماه می رویم.

در این مدتی که نبودم ،این جاها رفتم: همدان، تهران و کیش.

همدان را با دوستان مدرسه ام رفتیم و تهران را تنها رفتم و کیش را همراه اولیای محترم.

واقعا خوب بود و خیلی خیلی خوب ،همه اش. خستگی دوم تجربی از تنمان در رفت.

(اگر نمی خواستم پست اینبار کوتاه باشد، خاطرات را می نوشتم، اما...!)

این بار به خاطر این که هم ماه رمضان است و هم حالش را ندارم، خبر از سیاسی بازی نیست،

ولی چندوقت پیش آقای پارسا با اس.ام.اس، لطف کردند و آدرس یک سایت را فرستادند:

w w w.mowj.ir

واقعا خواهش می کنم به این سایت بروید و طومار الکتریکی را هم امضا کنید، خواهش می کنم.

یکبار دیگر تکرار می کنم، اگر بار قبل کلیک نکرده اید، این بار را لطفا کلیک کنید!

www.mowj.ir

حرف آخر

قرار بود که این بار خیلی بدعنق باشم و همه اش نقل قول شاملو را اول نوشته تکرار کنم، چرا؟ سوال خوبی پرسیدید، چون با امیلی (دوست و همراه چند ساله ام) دیروز و یک طرفه break upکردم، خیلی خیلی ساده. به همان سادگی که شروع شد، به همان سادگی تمامش کردم

البته، به او قول دادم که بر می گردم، بعد چند روز، چند هفته یا چند ماه یا چند سال یا...

من چو چوپانی که می هراسد از گرگ هاری که می شکافد دل

دل دلی دل دلی دلی لی لی (آخرش می کند کجا منزل...)

-آخرش می کند کجا منزل؟ این شترها که بی نگهبانند؟

تا ابد می سؤالی از چوپان می جوابد که... "عاقلان دانند!"

(بس که چوپان قصه مان خنگست) می شود گم سه گلّه پی در پی

تا سحر گلّه ای بیابان گرد شب شبانی که می زند هی نی...

من چو چوپان که گلّه اش گم شد بی توجّه به مردم این ده

می زنم تا خود سحر بر نی ( آه! که صحرا ببین سراسر مه*...)

- دل دلی دل دلی دلی لی لی...

-لی دلی لی دلی دلی لی لی...

*مولوی:بیابان را سراسر مه گرفته ست...

دوستان عزیز! اینبار لطفا واقعا هر دو شعر را نقد کنید،

خیلی خیلی خیلی ممنونم.

--------------------------------------------------

اولین پیوست مهم تر از متن: همین حالا فهمیدم که علی کریمی به پرسپولیس برگشت،

تبریک میگم به همه ی پرسپولیسیها!

دومین: پسا خاله ی محترممان که دارد تز دکترایش را می دهد، نقدی بر ترانه ی مادری نوشته(البته من غیر از یکی دو قسمت، به خاطر درسها نتوانستم ببینم)، بی نصیبش نگذارید:پسا خاله ی محترممان!

بخشی از نقد :(...

اما هیچ دقت کرده اید که این روزها سریال ها،همه یک جورند؟! قصه،شخصیت ها،صحنه ها و برداشتها و حتی موسیقی آغاز و متن و پایان؟!!!

خانواده هایی که به ظاهر آرام و خوشبخت و در باطن،بحران زده اند.شخصیت های اصلی همواره از داشتن یکی از والدین محروم اند یا اگر هر دو را دارند،بی شک یکی قرار است پدر یا مادر اصلی نباشد! حتی عکس های روی در و دیوار در همه سریال ها یک جور است:عکسی که با همان لباس و همان سن و سال فعلی شخصیت می بینیم،انگار درست قبل از آن برداشت و آن پلان،آن عکس را گرفته و قاب کرده اند! )

خداحافظ رفیق!

3lool — Mon, 21 Jul 2008 20:29:18 GMT

بسم رب العلی

سلام ماهی ها... سلام ؛ ماهی ها

سلام،قرمزها،سبزها، طلایی ها

اللهم یسر و عئن

سلام خدمت یکان یکان هموطنان جاااااااااااااااان، هموطنان پیشانی بلند و روی سفید ؛من و غزل کاربلدم از معبر امواج بین 400تا 700نانومتری طیف رنگهای سلول 24 در پیچ شمران نگاه شما حظ می کنیم، من دست به سینه رو به روی شما نشسته ام و از شما میخوام که بعد که شعر (و استثنائا ترانه) را خواندید، دور از جان مثل چی ،من و غزل و آره و اینا را نقد کنید.

سلام عزیزان، شاعران، ادبیاتیان و تمام جهانیان (لینک به وبگذر، یا همچنین چیزی)

این پست را تقدیم می کنم به دو عزیز سفر کرده از دنیای تارعنکبوتی و تمام آدمهای بدش:

سید مهدی موسوی و غزاله اصغری

به یاد مهدی موسوی -که تمام دنیای ادبیم را شریک است- تمام کلمات آبی در پستها قابل کلیک هست!

اول- اینبار ترانه، برای اولین باااااااااااااآر!

بدون حاشیه سر ترانه می رویم، اما باید داستان ترانه سرا شدنم را بگویم:

بعد از این که به وبلاگ چند دوست ترانه سرا رفتم، متوجه شدم که من هم استعداد ترانه سرایی، علاوه بر تنیس و پیانو زدن و داستان نویسی و کارگردانی و شاعری، دارم!

و این هم اولین ترانه ی من، با نام "شک می کنم ،پس هستم" (توضیح: کلمات سبز جزء ترانه نیستند)

مثلا دارید کلیپ می بینید، باید قوه ی تخیلتان را بالا ببرید و با توضیحات من کلیپ را در ذهنتان بسازید.

صحنه ی اول: ابتدای آهنگ شبیه به آرچ داک تریوی بتهون شروع می شود، من را نشان می دهد که سوار یک فراری قرمز شده ام و دم خانه ی خیلی بزرگم توی دبی پارک می کنم ،یکهو همه جا تاریک می شود. صحنه ی بعد یک اتاق تاریک است که دور من یک دایره ی نورانی روشن است و چندتا از خانم های معلوم الحال مشغول اعمال ضاله ،آن هم در نزدیکی من، می باشند

یکهو آهنگ قطع می شود و نوشته های زیر می آید:

آهنگ:شک می کنم؛ پس هستم . آهنگ ساز و تهیه کننده و تدوین گرو اینا: موجی

شاعر و خواننده: افشین حیدری (ابوالغزل)

بعد من شروع به خواندن می کنم، خودتان می توانید بقیه ی کلیپ را حدس بزنید:

به درک که برمی گردی

گم شو و گورتو گم کن

وقتیم اونجا رسیدی

اگه خواستی،تلفن کن

(کر،دوبار:) اگه خواستی تلفن کن

حالا هم که این جا نیستی

صدات می پیچه تو گوشم

واسه این که از تو دور شم

بگو لباس چی بپوشم؟

(کر،دوبار:)بگو لباس چی بپوشم؟

وقتی که "کافکا" میخونم

"گابریل" از روی پوستر

با حسادت ،با یه من خشم

منو هل میده تو توستر

(کر،دوبار:)منو هل میده تو توستر

تو چشات عینه "دکارته"

قربونه شبهه و شکّات

می شکی، پس مال منی

پست مدرنه دو تا دستات

(کر،دوبار:)پست مدرنه دو تا دستات

(کر و خواننده با هم :)

وقتی که فلسفه و غم

ما دو تا را ول نمیده

پس بیا لای لالا لای لای!

که تنهایی حال نمیده

(کر آنقدر می خواند تا صدایش فید شود و "ه" را می کشد و نعره اش را تا انتها ی عرش می رود:) که تنهایی حال نمیده

دوم- 30آ30 و در فواید خاموشی *

من الآن از کامپیوتر برادر کوچکم مشغول تایپ کردن و آپ کردن هستم و شما می پرسید که چرا لپ تاپ خودم نه؟ و من هم جواب میدهم :

...دو هفته ی پیش، وقتی که از کلاس شیمی آمدم خانه، و جزوه ی شیمی را پرت کردم روی میز کامپیوترم، دیدم که چراغ خوابم روشن است. ناگفته پیدا نیست که آن موقع ساعت 11به خانه رسیدم. خیلی سریع لپ تاپم را روشن کردم و یکهو برق رفت؛ آری، رسم روزگار چنین است (نکته ی کنکوری: لپتاپ اگر شارژ داشته باشد، هنگامی که برق نیست هم کار می کند). من هم خنده ای کردم و انگار داشتم به قیافه ی وزیر نیرو می خندیدم (ناگفته پیداست منظور من ،وزیر نیروی دولت معلوم الحال خاتمی است). پریز چراغ خواب را که تا آن موقع روشن بود را در آوردم و سیم مودم را به جایش زدم. بعد صفحه ی اینترنت دیال آپ کانکشن را باز کردم و روی کانکت کلیک کردم. دیدم کانکت نمی شود، سه ،چهار بار تلاش کردم و دیدم بازهم نشد.آری، رسم روزگار چنین است.

خدا امیدتان را نا امید نکند الهی، ولی من که آن موقع نا امید بودم، بالاجبار به یاد شعر (رو سر بنه به بالین) افتادم و خودم را روی تخت ول کردم. ساعت یک و چند دقیقه اش را یادم نیست، بلند شدم و دوباره کانکت شدم. ناگفتنی است که آن موقع برق آمده بود،ولی همین که به اینترنت وصل شدم دوباره برق رفت. اگر شما تاحالا نفهمیدید، همانطور که من آن موقع نفهمیده بودم، سیم مودم را به جای برق وصل کردم و مودم لپ تاپم سوخت.آری، رسم روزگار چنین است.

*در فواید خاموشی؛ نام باب چهارم گلستان است

حالا چند تا تیتر سیاسی: (سعی می کنم کم تر از ده تا بشه، این بار تیترها را از هفته نامه ی وزین 40چراغ آوردم)

-متّهم کردن بروس لی به سرقت ادبی از کتابهای کنفسیوس

-ممنوعیّت لباس های تنگ در عربستان

-عضویت من در سایت ان نت لاگ دات کام

...فاتح شدم!

خود را به ثبت رساندم

خود را به نامی، در سایت نت لاگ، مزین کردم

و هستی ام در یک تار عنکبوت مشخص شد

پس زنده باد افشین آندر لاین پاتر، صادره از بخش مرده ها، ساکن اصفهان

-رشد 10برابری صادرات آمریکا به ایران که اکثرا شامل لباس های زنانه و اسپرم گاو است در زمان ریاست جمهوری پرزیدنت بوش

-اعتراض مشاور هنری رییس جمهور به پخش انیمیشن حمله ی ناو آمریکایی به هواپیمای ایرباس

-دعوت چند تن از سران اصولگرا از خاتمی برای شرکت ریاست جمهوری دوره ی بعد

- دعوت چند تن از تهان (بر عکس سران!) اصلاح طلب از خاتمی برای عدم شرکت در ریاست جمهوری دوره ی بعد

-دعوت چند تن از سران و تهان اصلاح طلب و اصولگرا و کارگزار و... از عدم کاندیداتوری م.ا.نژاد برای ریاست جمهوری بعد

اما به جان خودم، نه! به جان فروغ...

"من خواب دیده ام که کسی می آید

من خواب یک ستاره ی قرمز دیده ام

و پلک چشمم هی می پرد

و کفش هایم هی جفت می شوند

و کور شوم

اگر دروغ بگویم، ریرا!

من خواب آن ستاره ی قرمز را

وقتی که خواب نبودم، دیدم

کسی می آید

کسی دیگر!

کسی بهتر!

کسی که مثل هیچ کس نیست، مثل پدر (استعاره از رفسنجانی) نیست، مثل انسی (استعاره از خاتمی) نیست

مثل یحیی (استعاره از احمدی نژاد) نیست، مثل مادر (استعاره از کروبی) نیست

و مثل آن کسی ست که باید باشد

و قدش از درخت های خانه ی معمار هم بلند تر است...( از این تکه می فهمیم که عمرا اگر احمدی نژاد بیاید!)"

و الی آخر، ریرا...!

-وزارت ارشاد: غرض ورزان،با ارائه دادن کتابهای پیچیده ،در پروسه ی صدور مجوز اختلال ایجاد می کنند و باعث می شوند که صدور مجوز دیرتر صورت گیرد

-یکی از اساتید فلسفه دانشگاه علامه طباطبایی در مصاحبه با شبستان: بهتر است مدتی دانشگاهها را تعطیل کنیم و فکر کنیم چرا به دانشگاه نیاز داریم! (بیش از این ها،آه، آری، بیش از این ها می توان خاموش ماند...)

-مشاور رسانه ای رییس جمهور در گفتگو با مهر : دولت نهم روزی 1400 پروژه افتتاح می کند. ما حساب کردیم دیدیم یعنی تقریبا دقیقه ی یک دانه و یعنی در سه سال گذشته بیش از یک و نیم میلیون پروژه.

سوم- غزل جدید

(توضیح: می دانم طرز زیر هم تایپ کردن در غزل اشتباه است

ولی یک بیت در یک خط جا نمی شود!)

وقتی که زندگی غرقه در کرانه است

"چشم پسر به راه دستها" ترانه است

وقتی که هی شما به دلم حمله می کنید

نجوای تلخِ کوچکِ من عاشقانه است

آه! من که یک عمر بدوم هم نمی رسم

ابراز عشق من به شما یک بهانه است

جان!منتظر نمان که به دنیا پل بزنم

وقتی که رنگ او، رنگی مادرانه است

چشمی که ماهیم،پشتش ماه ناقصیست

آن بدرِ پشتِ چشمِ تو تنها اشاره است

روزی که کهکشان به شما طعنه زن شود

شاید که چشم کورش پشتش ستاره است

روزی که ماهِ چشمِ تو از من بِدَر شود

وای! شک نکن برایم مرگ هم بشاره است

حالا که زندگیّ تو یک شعر می شود

باور بکن که کل جهان استعاره است

چهارم- خواهش!

اول از همه بگویم که سایت گروه ما، گروه فرهنگی اروین در حال بازگشایی و راهگشایی است، دیدن بفرمایید

توی این ماه این کتابها را خواندم: روی ماه خداوند را ببوس،تاریخ هنر جلداول، سلاخ خانه ی شماره ی 5 (هر شب رادیو فرهنگ از ساعت یازده و نیم تا دوازده روی موج اف ام بازخوانیش می کند، امشب گوش بدهید!)، بینامتنیت (گراهام آلن)، یاوه های مد روز(آلن سوکال، در مورد پست مدرنیسم)، چند کتاب شعر از دوستان عزیز (سید مهدی موسوی سفر کرده، مونا زنده دل، هدی قریشی و زهرا معتمدی، از دوستان و شعرای خوب پست مدرن)، و چیزی که خیلی عالی بود: کافکا در ساحل از هاروکی موراکامی

الآن هم مشغول عشق سال های وبا هستم، از مارکز. رمانم هم دارد خوب پیش می رود، ولی خیلی گیجم کرده!

حرفی نیست به جز همان که همه بهش عادت کرده ایم:

لطفا نقد بفرمایید،

لطفا نقد کنید،

خیلی خیلی خیلی ممنونم!

---------------------------------------------

پیوست خیلی خیلی مهم تر از متن:

الف- اولین شوک به این پست وقتی وارد شد که فهمیدم خسرو شکیبایی درگذشت.روحش شاد

ب-دوستان عزیز! ممنون از نقدکردنتان. یک توضیح در مورد ترانه اینست که واقعا ترانه ش طنز است و من نخواستم کسی را مسخره کردم و همچنین اصلا قرار نبود ترانه سرا باشم! این را فقط برای طنزش نوشته ام

ج- وبلاگ گروه دوستی اروین هم مشکلاتی در سرورش پیش آمد.انشا.. به محض رفع مشکل خبرتان می نم

د۰این هفته نیستم، فکر کنم تا جمعه ی دیگر یا جمعه ی دیگر دیگر یا شنبه ی دیگر دیگر دیگر یا...

بیوتن، مارتین لوترکینگ و جایی که خیابان ها بی اسمند!

3lool — Tue, 17 Jun 2008 11:48:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

بوق هاي ممتد

زنگ هاي كشدار

دختران دم بخت و پسراني بيكار

شهر من پر شده از،‌ صد ها صد كفتار

بوق،‌ بوقِ ممتد

چرت هاي دم ظهر،

مشكل بي آبي،

مردمان ناراضي

خواهري غمگين و …

شهر من، در فرياد

بوق؛‌ بوق و آ‍ژير

بوق، بوق اشغال

…ذهن من مشغول است

(دختر من بسست

زنگ نزن!

پشت خط مي ماني…)

بوق هاي بي دليل

كلا زندگي تكراريست!

سلام ، همه ي عزيزان

بالاخره درست 12ساعت پيش با پررويي تمام و صبر مثال زدني من و بقيه ي بچه ها ي دوم تجربي،‌غول امتحانات را براي چندمين بار به درك واصل كرديم و ناگفته پيداست كه خودمان هنوز …به جهنم كه زنده ايم!

البته ،هرچقدر هم كه ما مشغول شاخ شكني و پوززني(! با عرض معذرت از تمام عزيزان بافرهنگ و روشنفكر!‌آخر اين بچه نمك نشناس است…) باشيم،‌ غول …ببخشيد!‌رئيس جمهوركلا ما را با سهميه ي همينطوري ميفرسته جهنم و برميگردونه. چه شكلي؟ شما مشكل برق نداريد؟ تقصير خودتان است ديگر‌،هي صرفه جويي نكنيد تا ما هم هي انرژي هايمان را مي فرستيم به لبنان و فلسطين و هند و تركيه (كشور رومي!) تا كور شود هر آن كه نتوان ديد!

مشكل جديد سهميه بندي بنزين ،كه وقتي اعلام شد،‌پدر ما از خانه بيرون رفت و تاحالا اطلاع دقيقي از ايشان نداريم!‌ سهميه ي ماشين پدر ما قطع شد و بايد با سهميه ي مادريمان هر 4نفرمان ارتزاق كنيم!‌انشاا.. همين را هم تا چند روز مي گيرند و كلا يكباره ماشين هايمان را هم بگيرند بفرستيم لبنان تا… بله ديگه!‌انشاا..

چرت و پرت بس است فعلا!

اول- بيوتن !!!

تيتر انتخابي من براي اين قسمت،‌نه حرف ركيك به مخاطب محترم (و ايضا!‌ محترمه) مي باشد و نه سواد بنده نم كشيده كه بيخود،‌ فرق بيوطن و بيوتن را ندانم

يك كتاب جديد از اميرخاني؛‌ قبلا اسمش را شنيده بودم توي حوزه هنري اصفهان،‌ولي با خواندن كتاب من او،‌آن هم فقط گزيده اي از كتاب،‌ نظرم نسبت به او عوض شد:‌فوق العاده افتضاح!‌ بازي هاي زباني شايد براي عامه ي مردم شق القمر باشد ولي من كه حداقل دو سال است با شعراي پست مدرن ارتباط دارم،‌ احساس مي كنم اميررخاني من او شايد زبانش را وامدار اين عزيزان باشد

گذشت و ارديبهشت عزيز رسيد و من به همراه خانم بچه ها عازم طهران شديم (ناگفته نماند كه توي غرفه ي شاني دوروز منتظر آقاي سيد مهدي موسوي بدقول بودم!) به عنوان سخنگوي قشر نوجوان (حالا كي تو رو انتخاب كرد!) مي توانم بگويم با ديدن جمعيت جلوي غرفه (به قول دوستم غرفه ي اميرخاني اينا!) وسوسه شدم كه كتاب را بخرم. پس با افتخار (قيمت پشت جلد 5.500 تومان ويژه ي نمايشگاه)‌ پول را دادم و يواشكي توي پلاستيكي انداختم كه همه ي كتابي،‌از ياوه هاي مد روز (آلن سوكال) تا سه گانه ي نيويورك (سارتر) و كتاب هايي از لكان و روي ماه خداوند… و مجموعه ي شش جلدي تاريخ هنر،‌صد سال تنهايي، چند كتاب ديگر از ونه گوت و سلينجر و ده ها جلد كتاب ديگر تويش بود.

به اصفهان كه برگشتيم،‌مادر مكرمه فرمودند فصل امتحانات است و خواندن كتاب خلاف عقل. ما هم دعوتشان (از اون لحاظ)‌ لبيك گفتيم و همه ي كتابها،‌به جز عبور از مدرنيته و بيوتن را توي مريخ گذاشتيم كه حتي بعد از امتحانها هم دست خودمان بهشان نرسم

به عنوان يك 16ساله،‌ موضوع آمريكا برايم جالب بود؛‌به خاطر اين كه رماني كه دارم مي نويسم (خبرش را پارسال دادم!‌اما فكر كنم بازهم بايد بازنويسي كنم) هم تقريبا ربطي به آمريكا دارد. كتاب را كه خواندم با سيلور من شروع شده بود و بعد حرف هايي از كندي. فهميدم اين كتاب حرف هايي براي گفتن دارد!

بيوتن اميرخاني نشان دهنده ي دغدغه هاي يك جانباز پس از جنگ است (كه اگر كسي نفهميد،‌ما كه فهميديم كه آنتي دوي خرداد هستند اميرخاني جان،‌ تو كل كتاب يك جمله هست كه اين رو من ازش فهميدم...)كه به خاطر عشق به يك آرميتا سر به مانهاتان و غيره و ذلك مي گذارد.

نقطه ي ضعف كتاب عدم شخصيت پردازي به خصوص براي شخصيت آرميتا هست كه خيلي توي ذوق مي زند و ديگر اين كه نويسنده خيلي تلاش نكرده دليل منطقي را براي آمريكا آمدن ارميا بيان كند. نقطه ي ضعف ديگر به نظر من،‌ قسمتي از نقاط پاياني كتاب است،‌آن جا كه در جنگل مي رود و كمي هم در دادگاه دچار افت و بلافاصله خيز (به قول تجربي ها، ادم!) مي شود.

كتاب نقاط زيبا و دوست داشتني زيادي هم دارد ...آلبالا ليل والا...كه خلاصه اي از آن ها را ذكر مي كنم: ديالوگ ها كه واقعا فوق العاده كار شده اند و مي توانند جاي خالي ضعف اميرخاني در شخصيت پردازي را پر كند. ديالوگ ها واقعا معركه اند. قصه ي فالگير عالي كار شده،‌ آقاي گاورمنت هم كه جاي خود دارد!‌و از نقاط عالي داستان مي توان به قسمت ايمپاير استيت و صحنه ي فوق درام‌(!) پول انداختن در دستگاهها ،كار ارميا (كه متاسفانه در چند جا باعث افت و تكراري شدن مي شوند)‌ ، فلاش بك ها به دوران جنگ (و اشاره به قضيه ي قطع نامه!) و همچنين تور آمريكا همراه با آرش هست. مذهبي بازي هاي ارميا فوق العاده دلچسب هستند كه اين مي تواند نشانگر قدرت نويسنده باشد.

به هر حال خيلي خوشحالم كه بيوتن را براي دوبار خواندم و نظرم نسبت به اميرخاني عوض شد.البته دو مصاحبه از در همشهري جوان و شهروند امروز هم خواندم كه عالي بود دغدغه ها (و نه شعارها) يش!

دوم- يك شعر جديد، جايي كه خيابان ها بي اسمند.

قبل از اين كه شعر جديد را بنويسم بايد حتما يك خط توضيح در موردش بنويسم. قسمت انگليسي شعر برداشتيست از شعر Where The Streets Have No Name از گروه U2. عزيزان عنايت داشته باشيد كه اين شعر زاييده ي يك غروب پنج شنبه ي ارديبهشتي است... درضمن،‌قرار بود اين شعر را به يك نفر (Some One Special!) تقديم كنم كه... از خيرش گذشتم!

تو دریایی ترین کودک که ساعت

و تاريخش برانيد از كمر تا...

به تیک تیک تیکُ تا..طاقت ندارد

زنی -این وقت شب- علاف تنها

شود یزدان تو را هم یار و همراه

ولی مادر تو را زاییده در من

بگو بیشتر کدامیک مرد هستیم

پدر،روح القدس،من یا تهمتن؟

سری می دردتم در وقت باران

در آنجا توپ زردی بند باروت

زند در خلوتی خالی سرم هی

به بارانی شدش در بند تابوت

چو تاریخی که شد بی رحم و غمگین

و هر توپی که رفت داخل،برون کرد

منم تنها، چو توپی سر به گردان

تو هي فرياد آزاديّ و من درد...

تو توپی،رستمی، اسفندیاری

-مني تنها به كنجي پر كشيد و...-

بشوتم قدرتت از حد فزون است

- و از اين مردمان خوبي نديد و...-

بشوتم محکم ای سرویس عالی،

به جا ماند چو من ها پا به جا است

بکش تاریخ گندیده به کنجی

كه تكنيكي به جز اين،‌ناروا است...

and I'll show you

a place,

where the street

have...

نبينم بارشت،‌اي مرد غمگين!

که بن بستی بسازم دولت آزاد

تو قرمز روی و من خونین جگر بین

منی تنها به کنجی پر کشید و...

و از این مردمان خوبی ندید و...

و جامي پر ز غم ها سر كشيد و ... ./

سوم- رتبه هاي من!‌ اين من دانش آموز، اين نويسنده ي من و رمان من!

يك جايي خواندم كه من هايتان در نوشته هاتان زياد نشود كه باعث رنجش خاطر مخاطب مي شود . من سعي مي كنم من ها را كم كنم تا اين من كوچك،‌ دچار بزرگ بيني نشود!

امسال توي كلي مسابقه شركت كردم كه مدرسه با توجه به سابقه اي كه از من سراغ دارد،‌بيشتر شعرهايم را و نوشته هايم را غير قابل انتشار دانست و هيچ جا نفرستاد،‌ البته با تلاش خودم و كمي پاچه خاري امسال توانستم 4تا رتبه بيارم!

رتبه ي اول شعر ناحيه (آزاد)- رتبه ي اول مسابقه ي انشاي نماز در ناحيه- رتبه ي اول مسابقه ي انشاي نماز در استان اصفهان- و رتبه ي اول در مسابقه ي شعر اتحاد ملي و انسجام اسلامي (آن هم من!)‌در استان و "شايسته ي تقدير" در كشور (شايسته ي تقدير يعني بوق! م.)

دوستان نزديكم و بعضي از عزيزان (به خصوص نفيسه كه خيلي مي تواند كمكم كند ) و همچنين دوست عزيزم امير سيادت (كه قرار است مقاله اش را چند روز ديگر به من بدهد تا توي اين پست بگذارم) و بقيه!‌خبر دارند كه يك سال است دارم رمان جديدم را مي نويسم. متاسفانه وقفه ي شش ماهه اي از آبان تا بهمن بينش افتاد،‌كه هيچ چيزي ننوشتم و خوشبختانه باعث شد سراغ چند كتاب ديگر بروم (كتابهاي مذهبي اكثرا ) و توانستم نزديك به شونصد صفحه يادداشت برداري كنم. همين كه تمام شد ،خبرتان مي كنم (البته فكر كنم آنروز بايد اين وبلاگ را حذف كنم،‌ اينطوري باحال تراست!)

چهارم- 30 آ 30 (سياسي!)

توي پست و پست هاي قبلي نوشته هاي سياسيم به دل خيلي ها ننشست و حتي باعث شد چند تا پستهاي قبلم را پاك كنم. همچنين با هجوم دسته جمعي اقوام و معلمان و مسئولين مدرسه شايد!‌به اين وبلاگ ،‌اخطارهايي برادرانه گرفتم كه ...( مي كشنت!)

ما هم يك چشم گفتيم و ...

اين هم چند تا سر تيتر،‌فقط!

- تجاوز به يك دختر دانشجو در دانشگاه زنجان و تحصن دانشجويان اين دانشگاه (و فيلم برداري دانشجوي دختر از استاد!‌لينك: http://jp.youtube.com/watch?v=y95o5iUJGMU )

- عدم توفيق محمود احمدي نژاد براي ديدار با پاپ و نخست وزير ايتاليا و استقبال سرد از وي در اجلاس فائو

- آيت‌الله مكارم: درباره مهدويت، جلوي دروغ‌ پردازان را بگيريم

- آغاز طرح جديدي از امنيت اجتماعي و برخورد با فروشندگان لباس هاي غير مجاز(!)‌و آرايشگران خاطي و نواميس معلوم الحال!

- دستگيري سردار زارعي ،‌ادعاي برخي از سايت ها مبني بر رابطه ي نامشروع با چند دختر،‌تكذيب دادگستري‌،‌تاييد دادگستري،‌ تكذيب دوباره دادگستري و در آخر سر آزاد كردن او با 50مليون تومان وصيغه و اعلام اين كه:‌جرم خاصي نداشته!

- كناره گيري هيلاري كلينتون و ادامه ي مبارزات تا 4آبان بين ژنرال مك كين (به قول بچه ها وحشي آمريكايي) و اوباما

- اعتماد:‌اوباما،‌مارتين لوتر كينگ قرن جديد!

- اعتماد ملي:‌ اوباما:‌او با ما نيست!

- اعلام مخالفت با سياست هاي ايران توسط اوباما و جلو افتادن سه درصدي او از مك كين

- مديرسابق حوزه ي علميه قم و نايب رييس جامعه مدرسين: زمان خاتمي گلايه هاي مراجع از دولت كم تر بود

- لاريجاني در گفت و گو با شهروند: ملت تغيير مي خواست(‌در بيان علت تعويض حداد)

- وارد كردن اتهام از جانب عباس پاليزدار (كه ازاو به عنوان يك فرد وابسته به دولت يعني رايحه ي خوش خدمت نام مي برند) به سوي افرداي چون:‌آيت الله امامي كاشاني،‌ نعمت زاده،‌ محمد تقي مصباح يزدي(روحاني حامي دولت)،‌آيت الله مكارم شيرازي،‌هاشمي رفسنجاني وناطق نوري. و در نهايت دستگيري وي!

- بيرون گذاشتن علي كريمي توسط علي دايي با وجود توصيه هايي از جانب احمدي نژاد و سيد حسن خميني

- دعواي لفظي حجه الاسلام محتشمي پور و مصباح. ايشان خطاب به مردم اصفهان در مورد مصباح فرمودند : متاسفانه امروز افرادي كه مسائل اوليه اسلام را درك نكرده اند ،ايدئولوگ يك جريان تندرو شده اند و هيچ تفاوتي بين فرقه مصباحيه،‌طالبان و جاهلان صدر اسلام وجود ندارد. سخنان ايشان با بازتابي گسترده در وبلاگ ها و سايت هاي خبري منتشر شد و مورد حمايتي همه جانبه قرار گرفت. ناگفته پيداست كه حمله هايي دور از ادب و انصاف به اين شخصيت بزرگ ديني از بعضي گروههاي تندرو وارد شد.

- سفر آيت الله هاشمي رفسنجاني به عربستان و استقبال بي سابقه ي مسئولان عرب طي اين سه سال گذشته از يك مسئول بلند پايه ي ايراني

- اعلام مساوي بودن مقدار بار ترافيكي در اين تعطيلات خردادي با ترافيك روزهاي اول عيد!!!!!

پنجم- حرف آخر

لطف كنيد شعر را نقد بفرماييد،‌ نقد كنيد ...

--------------------------------------------------------------------------------------

پیوستی بر نوشته، شاید خیلی مهم تر از متن:!

همین حالا دیدم که آقای امیرخانی توی سایتشون، وبلاگ من رو به عنوان یکی از نقدها قرار دادند، خیلی ممنون! http://ermia.ir/contents.aspx?id=104

و دیگر این که می خواستم برید و پست سی و سوم من رو بخونید، این روز ها سالگرد روزهایی هست که برای من خیلی دوست داشتنی هستند، خاطرات دومین حج من:http://3lool.blogfa.com/post-33.aspx

خبر فوری!

امروز متاسفانه باخبر شدم ،آقای منتجب نیا در نبود آقای کروبی، مطالب دروغ و افترا و توهین آمیزی را نسبت به رییس جمهور اعلام کردند.

به عنوان یک اصلاح طلب، این کار را به شدت محکوم می کنم و امید دارم نسل بعدی احزاب ما، فقط رقابت حزبی کنند، نه این که مرتکب معصیت هایی مانند غیبت و دروغ شوند،

در هر صورت ایشان رئیس جمهور هستند و اگر انتقادی دارید،باید به صورت سازنده بیان کنید و نه زننده، و نه دروغ

که خداوند با دروغگویان دشمن است.

امیدوارم این بدعت ها در کارهای سیاسی مملکت از دور بیفتد و انشاا... شاهد حضور عادلانه و مستمر احزاب، برای پایندگی ایران و انقلاب اسلامی باشیم./(می دانم با این حرفهای من مخالفت می کنید، اما راست راست بود)

برای روح بزرگ حماسه ی بیست و یک ملیونی دوّم خرداد

3lool — Wed, 21 May 2008 19:20:18 GMT

به نام خدا

سلام بر دوّم خرداد!

نمی دانم، اصلاٌ قرار نبود که من به روز بشوم، حدّاقل تا پایان امتحانات،

امّا با خودم کنار نیامدم که سالروز حماسه ای بیست و چهار ملیونی شود و تو بیکار بمانی؟

خواستم تبریک بگویم، روزی که مرد همیشگی ایران؛ توانست با24 ملیون رأی (کلیک)کاغذ رأی شما و دعای "من" هایی که نمی توانستیم رأی بدهیم، به خدمت کشور برسد،

و البتّه، روز 28خرداد بود ،سال 84 که فهمیدیم چه زود 8 سال گذشت، خبرها به این شرح بود:

نتایج نهایی انتخابات ریاست جمهوری دور اوّل:

هاشمي 6ميليون و 10هزار ، احمدی نژاد 5ملیون و 555هزار (کلیک)هزار و كروبي 5 ميليون و 39 هزار رای توانستند کسب کنند...

و این جا بود که بغضمان امان نداد... البتّه، این 5 ملیون کجا و آن بیست و یک ملیون کجا...

و امسال بود ،برای آن مرد بارانی شایعه ساختند،

که با خانمی مصافحه کرده ست،

که البته، زود دست به کار شدیم و دیدیم که دروغ بوده خبر ،از ته ؛ و فیلم هم ساختگی:

در این تصویر (کلیک) شما انگشت آقای خاتمی را می بینید که یک انگشتر زرد دارد و دارد متنی را برای یک خبرنگار می نویسد، جلوتر بازهم ایشان را می بینید (کلیک)،

و فقط کافی استاینجا (کلیک)ببینید که انگشتر ایشان ناپدید شده است! ، والبتّه فرم غیر عادی دست (به خصوص انگشت کوچک تر) نشان می دهد که فیلم کاملاٌ ساختگی بوده است.

بگذار هر چه که خواهند بگویند،

بگویند

تو

در دل مایی!

به امید افقی دیگر به بلندای دوّم خرداد، پس این شب تاریک...

و من... ... ... ...

نمی دانم چطور خوب باشم وقتی كه تو نیستی!

پیوست: فعلا نظرخواهی فعال نیست، چرایش را خودتان می دانید، اگر حرفی داشتید؛ در نظرات قبلی اعلام بفرمایید؛ ممنونم از شما!

ببخشیدم اگر برای عاشقانه نوشتن، خیلی پیر شده ام.

3lool — Fri, 18 Apr 2008 18:16:18 GMT

مهربان یار، خدایی داریم.

مثل همیشه سپید

-میدانی چقدر بستنی قرمز دوست دارم؟

-برای همین همیشه مریضی پسر...

توی پارک، تاب می خورم

تو هم تاب می زنی

-صدای نازک زنی از پشت نوشته ها،

نوشته های سه سطری خط می خورد

بستنی سفید روی زمین غلت می خورد،

پسر هم-

شهرهاست که می گذرد...

حالا دهانم پر از خون است

و همه جا سکوت...

صدای خش خش برگ های زیر پایت هم سکوت را نمی شکند

این بار آخری چه بستنی قرمزی برایم خریدی...

سیاسی ،بعد از مدت هااااااا

خیلی وقت است سیاسی ننوشته ام، حالا این چند خبر را داشته باشید تا بعد:

-برخی جملات قصار مسئولین مملکت توسط پایگاه خبری امیرکبیرروی پایگاه اینترنتی این سایت به نشانی : قرار گرفت، منتخب آن ها را بخوانید:

آیتالله جوادی آملی: “دانشمندان فیزیک، شیمی، بارانشناسی و زمین شناسی بدون پسوند اسلامی نفهمند.”

حسنی، امام جمعه ارومیه: “اگر فرد مشرکی را وقتی فهمیدیم که واقعاً مشرک شده، باید او رابسوزانیم؛ اگر با گلوله هم بود اشکالی ندارد.”

امام جمعه شیراز: “گرانی خانه باعث شد جوان پاک ما به جای مسکن، دوست دختر و دوست پسر بگیرند.”

شکوفه گلخو، رییس دانشگاه الزهرا: “بدحجابی زنان موجب فعال شدن غده هیپوفیز مردان در تولید مثل میشود.”

سید حسین مرعشی: “احمدی نژاد نه فقط معجزه هزاره سوم، که معجزه هزاره چهارم هم هست.”

احمدی نژاد: “در ایران همجنسگرا نداریم.”

مسئولین نیروی انتظامی در ملاقات با یک گروه از وزارت کشور آلمان آمادگی خود را برای تامین امنیت بازیهای جام جهانی (در آلمان) اعلام کردند.

اسماعیل ططری، نماینده سابق کرمانشاه: “آلمانی ها اگر بشر بودند یک زن رقاص رئیسشان نمی شد.”

احمدی نژاد: ” اینها (منتقدان دولت)…. به اندازه بزغاله هم از دنیا فهم و شعور ندارند.”

شکراله عطارزاده، نماینده مجلس هفتم: “کوندالیزا رایس یک پیر دختر امریکایی ولگرد است که ناکامی های جنسی وی موجب عقده شده است.”

احمدی نژاد(در حال تعریف خاطرات سفر اولش به نیویورک: “یه دختر بچه دو ساله … که زبونشنون اسپانیولیه .. یه نیگاه کرد به من، گفت: “این محموده ، این محموده.”

-امير محمد رضا آشتياني، جانشين فرمانده كل ارتش جمهوري اسلامي : اگر اسرائيل عليه ايران تحركي كند از صحنه گيتي حذف مي‌شود (فارس)

-شیرین عبادی توسط نامه ای که با امضاء انجمن ضد بهائیت به درب دفترش الصاق شده بود تهدید به مرگ شد . در این نامه همچنین اعلام شده که دختر او را بزودی خواهند کشت . عبادی متن نامه را به فرمانده انتظامی جمهوری اسلامی و خبرگزاری فرانسه فاکس کرد. احمدی نژاد هم دستور مستقیم به نیروی انتظامی داد که "... از ایشان به عنوان یک شهروند محافظت شود"

مشعل المپیک اینبار هم از ایران عبور داده نمیشود (فارس)

-سرانجام علت انفجار شیراز معین شد، علت این ماجرا به نقل از خبرگزاری ها، تغییرات شیمیایی موجود در لوازم به جا مانده از جنگ در نزدیکی حسینیه بوده است. (این انجوی نژاد که معلوم نیست حرف راست نمیزند ! یکدفعه میگوید بهائی ها بمب گذاشته بودند یکدفعه میگوید وهابی ها سامسونت گذاشته بودند یکدفعه میگوید ما خودمان خمپاره گذاشته بودیم یکدفعه میگوید اصلاْ هیچکدام اینها نبوده بلکه خواست خدا بوده که اینطوری بشود !)

- جشن انرژی هسته ای هم که... هیچی! شعری گفتند و در قافیه اش ماندند...

- جناب دکتر حداد عادل، یک ضیافت شام به متخبین دادند که صاحبان نظر با مهمانی کروبی در مجلس ششم مقایسه کرده اند.لازم به ذکر است که جناب کروبی رئیس مجلس ششم بودند. حالا شما این ها را با غیبت لاریجانی در مهمانی شام حدادعادل ربط بدهید...

- تهران امروز: رئیس‌جمهور: با تورم 70 درصدی مقابله کردیم

-قضیه ی تغییر وزرا هم از یکی از نقاط "جالب" در کارنامه ی دولت 3ساله ی احمدی نژاد بود؛
جالب تر از این که سخنگوی دولت بی خبر تر از همه ،حتی مردم ، قضیه را کلا تکذیب کرد و "دروغ سیزده" خواند

در همین رابطه سوالاتی که از پست قبل در مورد جزئیات سفر بوش به ایران پرسیدید، اعلام کنم که آن هم دروغ اول آپریل وبلاگ من بود. بوش عمرا به ایران سفر کند!

-” مرعشی : رای آقای" رامین" در انتخابات که تئوریسین مساله هولوکاست بوده و حدود 15000 رای است و از نزدیکان آقای احمدی‌نژاد است واین رای دولت است

غزل واقعا دختر چی کسی است؟

در پست قبلی که من نوشتم ، و خوشبختانه مورد استقبال واقع شد (و این از معدود دفعاتی بود که کمتر به شعرم اشکال وارد کردید) یک سری حواشی پیش آمد که در نوع خود جالب است. من فقط نقل قول می کنم، ولی نام نمی برم چه کسانی این ها را گفتند؛ اگر خیلی علاقه دارید که بحث را کامل ببینید، به صفحات یک و دوی نظرات پست قبل رجوع کنید.

به من اشکال گرفته شد که چرا در آن شعر اسم غزل را به کار بردید و جوری نوشتید که ما برداشت کردیم نام دخترتان است؟ مگر نمی دانید آقای موسوی در سال 81 در مجموعه ی فرشته ها خود کشی کردند، این جریان را شروع کردند؟ مگر نمی دانید یک تعداد زیادی از شعرا این جریان ادامه دادند و ....حرف هایی از این دست.

قبل از همه اعلام کنم که این که غزل واقعا دختر چه کسی است، حرف خیلی مسخره ای می باشد.خود آقای موسوی به من گفتند که این جریان از من شروع نشده و قبل از من شعرای زیادی از جمله آقای بهمنی از این صحبت ها کردند.

من نمی فهمم این بحث ها چه سودی برای من و برای ادبیات دارد.هدف من از نوشتن شعرهام توی این وبلاگ فقط این است که شعرهام توسط چند شاعر خوانده و نقد شود،

واقعا من و ما، نیازمند نقد سالمیم.اما این که چرا من به یک نفر، یا چند نفر استاد می گویم، و یا این که چرا اسم دخترم را غزل گذاشته ام(!) سودی به حال ادبیات من و ایضا شما ندارد و فقط بیراهه می رویم.

اگر من کسی را استاد خطاب می کنم، به خاطر احترامی است که به ایشان می گذارم، مگر غیر از این است که حضرت علی –علیه السلام- فرموده اند: هر که مرا کلمه ای آموخت، من را بنده ی خود ساخته است.

شعرای گرامی، من هیچگاه هیچ ادعایی مبنی بر مالکیت دختر هیچ کدام از شعرا، خانم بشارتی،آقای موسوی و یا محمد علی بهمنی نکرده ام! این یک احساس بی خطر شاعرانه است و مطمئنا باعث آزردگی خاطر هیچ کس نخواهد شد، لطفا موجبات رنجش خاطر هیچ شاعر و استادی را از طرف من فراهم نفرمایید،

من از حاشیه متنفرم.

حالا شعر جدید من، امیدوارم نقد بفرمایید...

یک شعر جدید

خون شاعر قطره ای پاشید ...و بعد

فکر او در آسمان ها شعله کرد

در سرش طوفان شدند صدتا غزل

چکه کرد یک فکر داغ،یک خون سرد

در عذابی آسمانی غرق شد

دفترش تا مبتلا کردش به درد

تا غزل فریاد هل من ناصرٍ...

کربلا خندید و در دل ناله کرد

فاعلاتن فاعلاتن می روم

در شبی آرام و بی لبخندو...من

فاعلاتن فاعلا...دریاست دین

کین جماعت سالهاست غرقند و... من

قطره هایی می چکد ازچشم و دل

من در این خونآبه ها گم می شوم

کاسه ی زهری به رویم چشمکی

می زند، من هم به او زل می زنم

-احمقی شاعر-، غزل!گریه نکن

-گریه کن،خون گریه کن،"من" احمق است-

بی پدر کن زندگی ،مشکل کجاست؟

باورم کن، مشکل دنیا "من" است

خون شاعر قطره ای دیگر ...و بعد

-کلّ دنیا را صدایم می رسد-

فاعلاتن فاعلاتن می روم

-هی غزل! امشب پدر، جان می دهد.../

کلام آخر

...و لطفا نقدم بفرمایید.

-----------------------------------------------------------------------------------------

پی نوشت:

آهنگ این ماه اردیبهشت وبلاگ زندانی سلول۲۴، آهنگ "همراه شو عزیز" با صدای محسن نامجو هست

از همه ی دوستایی هم که تولدم را تبریک گفتند، تشکر می کنم، انشاا.. تولد خودشان هم مبارک!

پی نوشت ۲:

دوستان عزیز هنرمند، شما هم تشریف بیارید توی سایت گودتری دات کام عضو شوید!

http://goodtree.com/people/afshin_heidari

پی نوشت ۳: (و خداوند من را آفریدــــ)

-یا بنی!لا تقصص رؤیاک...

سلام بعد از خیلی وقت،

ببخشید که نمی رسم وبلاگ سلول 24 را به روز کنم، خیلی خیلی درگیر درس ها هستم و حالا از سر درس ترجمه ی قرآن بلند شده ام و میخواهم به خودم تولدم را تبریک بگویم!

من فردا به دنیا می آید...یا نه! بهترش می شود: من 16 ساله فردا می میرد، فردا ،ساعت 5:24 دقیقه، شاید چند ثانیه بعد از 5:24، ولی هر چه هست 2.24 روی همه ی تقویم ها نفس می کشد،

"لغو امتیاز تنباکو به فتوای آیتالله میرزا رضای شیرازی" که "الیوم استعمال توتون و تنباکو بای نحو بحکم مقابله با امام زمان است"که چند سال بعد تاریخی جدید خط بخورد و خداوند افشین حیدری را کنار همه ی آدمکهای مجازی دیگر بچپاند که خیلی دیرم شده و درس دارم و ...

نشسته ام و سر این جنازه ی پسر ۱۶ ساله، اشک می ریزم.

پیونشت ۴:

ببخشید اگر نمی رسم به کامنتها جواب بدم، بعد از امتحانات جبران می کنم،

اومدم قهرمانی پرسپولیس رو تبریک بگم...

شــــــــــــــــــــــــــیررررررررررره.....!!!/

و من... ... ... ...

نمی دانم چطور خوب باشم وقتی كه تو نیستی!