قصّه ی یه دختریو میخوام بگم که هیچی پول نداشت، امّا آدمایی که پول ندارن مثه پولدارا دل دارن، واسه همین هم یه بار وقتی داشت برادر کوچیک ترشو می برد مدرسه، توی راه توی ویترین یه مغازه ی عروسک فروشی یه عروسک خیلی قشنگ می بینه و دلش میخواد. می بینه که اون عروسک خیلی گرونه، واسه همین کلّی ناراحت میشه که نمیتونه اونو بخره. توی مدرسه که می نشسته خاطره هاشو با اون عروسک واسه ی بقیّه ی دخترا تعریف می کنه، این که چقد اون عروسکه قشنگه و چه بازی هایی که با اون نکرده، دخترا هم میدونستن که پول خریدن همچین عروسکیو نداره، ولی چون میخواستن ناراحت نشه حرفاشو خوب گوش می کردن. 

         توی همکلاسی هاش یه دختر چاق و زشت و لوس و حسود هم بوده (یه شخصیّتی داشته شبیه خواهرای سیندرلا) که داشت حرف اونو گوش میداد، دختر هم که مشغول حرف زدن بود نفهمید اون دختر لوس یه خنده ی موذیانه ای کرد

...بیچاره :(

           روز بعد وقتی برادرشو می بره مدرسه باز می بینه اون عروسکو، و بعد باز توی مدرسه واسه ی دوستاش خاطره هاشو با اون عروسک –عروسکی که نداره!- تعریف می کنه، و بعد که میخواد برادرشو از مدرسه برداره توی راه  اونقدر به اون عروسک زل می زنه که زمان از دستش میره.  وقتی به خودش میاد که صاحب مغازه داشته اونجارو تعطیل می کرده، صاحب مغازه یه لبخند بهش میزنه و سرشو تکون میده و رد میشه. دختر یادش میفته که برادرشو برنداشته! واسه همین میدوه و می بینه برادر کوچیکش دم در حیاط مدرسه ش پاهاشو بغل کرده و یه گوشه کز کرده و داره از سرما میلرزه. خواهرشو که می بینه یهو می زنه زیر گریه و میگه فک کردم دیگه منو نمیخواین! خواهرش بعد توی راه کلّی دلداریش میده و اشکاشو پاک می کنه و با همه ی پولایی که واسه ش مونده بوده واسه ش یه کم شیرینی میخره. برادرش نصفشو میخوره و یواشکی نصفه شو میذاره توی جیب کوچیک و پاره ش (خواهرش نمیدونه، مامانم هم وقتی به این جای قصّه می رسید نمی گفت. امّا احتمالاً اون نصفه رو میخواد به دختر همسایه شون بده که اونم مثه خودش 7 سالشه! ولی دوست داشتن که سن و سال نمیشناسه. آدم تو هر سنّی یه جوری عاشق میشه. هرچیم که بد و بی احساس بشه آخر یکی پیدا میشه که حرف دلشو بشنوه و وقتی اسمشو صدا میزنه،...

 ته دلش بلرزه...

            بیچاره پسره! وقتی میخواست اون نصف شیرینیو در بیاره و بده به دختر کوچیک همسایه شون، می بینه که نیست. خودشم نمیدونه، امّا ما میدونیم که وقتی که داشته از این طرف کوچه میرفته اونطرف کوچه، کلوچه از جیب سوراخش میفته و بچّه هم که همین طوری عقل نداره، چه برسه وقتی عاشق میشه و میخواد بره عشقشو ببینه! واسه همین نمی فهمه. بدبخت اون پسره که اون دختر وقتی منتظر شیرینی بود و دید که نیست، فکر کرد پسره بش دروغ گفته واسه همین با اون قهر کرد. خیلی زود بعد آشتی کردند. آدم گاهی وقتا با کسی که دوست داره از عمد قهر می کنه،...

 واسه آشتی کردناش! :) )

             روز بعد همینطور، روزای بعدم تقریباً هیمنطور. 

             تا این که یه بار مغازه دار میاد بیرون و با عصّبانیت از دختر می پرسه که چی می خوای تو هر روز میای زل می زنی به شیشه ی مغازه ی من؟ دختره هم میزنه زیر گریه و تقریبا ً همه چیو واسه مغازه دار میگه (البتّه نه همه چیز، هنوز اونقد عزّت نفس داشته که از بعضی چیزا چیزی نگه، بعضی چیزایی که حتّی توی این قصّه هم نیس :( ... ). دختر بهش میگه که یه مقدار پول خیلی خیلی لازم داره، امّا به مغازه دار نمیگه واسه چی میخواد اون پولو (آدما بیشتر وقتا از حرفایی که نگفته می مونن بیشتر ضربه می خورن، تا حرفایی که زدن). مغازه دار دلش واسه ی دختر میسوزه و بهش میگه اگه بعد از مدرسه بیای واسه م کار کنی بعد از یک ماه هرچقدر پول خواستی بهت میدم (مغازه دار بیچاره هم خیلی پول نداشته، امّا وقتی میگه هرچقدر پول خواستی بت میدم، میدونه داره به کی میگه. میدونه که اون دختر پول زیادی نمی خواد. این مغازه دار هیچ وقت همچین حرفیو به اون خواهر سیندرلای لوس نمی زنه) دختر میگه میگید چیکار کنم؟ مغازه دار جواب میده بعضی از مشتری ها که میان، عروسکو سفارش میدن و بعد من باید ببرم عروسکو دم در خونه ی اونا. این کارو تو بکن از این به بعد.

             دختر قبول می کنه و 29روز این کارو می کنه. صبح روز سی ام با خوشحالی از خواب بیدار میشه (چون داشته به اون چیزی که میخواسته می رسیده، آدم اگه واسه ی یه چیزی که میخواد تلاش کنه، سختی بکشه، بیشتر قدرشو میدونه تا این که همین جوری راحت اونو به دست بیاره) و میره پیش مغازه دار. مغازه دار میگه این بسته رو ببر به این آدرس. دختره می بره تا اون آدرس بسته رو و همین که زنگ درو می زنه همکلاسیش درو باز می کنه. اونم نه یه همکلاسی معمولی،....

 همون خواهر سیندرلا... :-&

 با دستای زشت و چاق و چربش بسته رو میگیره و یکی دیگه از اون خنده های زشتش می کنه و درو محکم می بنده (آدما وقتی میخندن خیلی قشنگ تر میشن، -متأسّفانه- حتّی آدمای بد).

           وقتی برمی گرده توی مغازه به صاحب مغازه میگه خُب حالا پولمو بده! صاحب مغازه همین که پولو به دختر میده، دختر پولو برمیگردونه و میگه من پول نمیخوام! این پول دقیقاً اندازه ی قیمت اون عروسکه س که وسط ویترین گذاشتین! صاحب مغازه میگه کدوم عروسک؟ دختره میگه بیاین تا بتون نشون بدم! وقتی میرن بیرون دختر یه لحظه قلبش میریزه پایین، می بینه اونی که دوست داشته، 

نیست. (این نیست واسه ی شما یه فعله، واسه اون دختر یه دنیا غم... کیه که بفهمه؟)

            شاید عروسکای قشنگ تر از اون هم اونجا بودن (که بودن) امّا اون عروسک خودشو میخواست. عروسکو واسه ی قشنگیش دوست نداشت، عروسکو دوست داشت به خاطر حسّ قشنگی که داشت، به خاطر خودش (مرجع ضمیر "ش" در "خودش" عروسکه، نه دختر). مغازه دار میگه کدوم عروسک؟ دختر که توی شُک بود میگه هیچکدوم...میشه پول منو بدید؟ (عروسک الآن کجا بود؟ خیلی ناراحت میشه دختر اگه بدونه الآن زیر دست خواهر سیندرلاس، البتّه زیر دستش نه، زیر تختش. وقتی جعبه ی عروسکو که همین دختر قصّه مون واسه ش برد، باز کرد، یه کم نگاه کرد عروسکو با اون چشمای احمقش، بعد پرتش کرد زیر تختش.)

           کسی از این جا به بعد قصّه رو تعریف نکرده، امّا اونجوری که من اون دخترو توی اون صدباری که مامانم واسه م همین قصّه رو گفت شناختم (صدبار دیدار بسّه واسه این که یه نفرو تا یه حدّ قابل قبولی بشناسی) احتمالاً رفت توی راه یه بسته شیرینی خرید واسه ی برادر کوچیک ترش، بعد اون عاشق بدبخت با اون شیرینی ها ده، بیست باری با اون دختره قهر و آشتی کرد.